Gdy samodzielne myślenie przeraża. Horror statystycznego Polaka.

Polacy jako naród do tej pory nie stworzyli prawdziwych elit. Nasze elity zostały wymordowane podczas II wojny światowej. Na terenach wcielonych do III Rzeszy było to skutkiem działania Einsatzgruppen w oparciu o wcześniej przygotowaną Sonderfahndungsbuch Polen. W Generalnym Gubernatorstwie były to Intelligentzaktion, Akcja A-B. Do wymordowania reszty cudem ocalałej elity przyczyniło się dowództwo AK, wywołując Powstanie Warszawskie i wysyłając polskie dzieci i młodzież z gołymi rękami na niemieckie bunkry.

Na Wschodzie i Kresach, elitę wyeliminowało NKWD z pomocą miejscowych Żydów zaciągających się masowo do NKWD i sowieckiego aparatu administracyjnego. Przyczynili się do tego rownież Ukraińcy mordujący Polaków już w 1939 roku, a następnie początkowo współpracujący z Sowietami, później z Niemcami, a ostatecznie samodzielnie wyrzynający ludność polską w ramach ludobójstwa przeprowadzanego przez UPA.

Na Litwie polską elitę eksterminowali Litwini.

To co cudem ocalało, zostało już po wojnie dorżnięte przez aparat UB i morderców w sądach, dziwnym trafem o żydowskim pochodzeniu.

I o ile już podczas II wojny światowej, jak pisze Hannah Arendt, Niemcy szacowali, że ocalało jedynie około 5% polskiej inteligencji, to po wojnie z tych niedobitków ocalały pojedyncze osoby.

Powstała próżnia, a ponieważ natura próżni nie lubi, więc została ona wypełniona w miarę szybko, nową tzw elitą, pochodzącą z awansu społecznego, co przyspieszono dzięki polskiemu odpowiednikowi amerykańskiej akcji afirmacyjnej, w ramach którego uczniom pochodzenia robotniczo-chłopskiego, przyznawano specjalne punkty za pochodzenie, aby im ułatwić dostanie się na studia. System ten funkcjonował, o czym się nie mówi, aż do upadku komunizmu w Polsce.

Skutkiem tych działań do dzisiaj nie mamy prawdziwych elit, a wykształcenie często sprowadzane jest nie do prawdziwej wiedzy a do tytułu magistra. A ponieważ, co szósty polski magister w życiu nie przeczytał ani jednej dobrej książki, to mamy wysyp funkcjonalnych analfabetów z wyższym wykształceniem.

Jeśli mamy tak mierne elity, czegóż możemy się spodziewać, po grupach z niższym wykształceniem.

Najlepiej obrazuje to stan czytelnictwa.

59% Polaków w ogóle nie czyta książek, dla porównania w Izraelu takich osób jest 29%.

Regularnie książki w Polsce czyta 7% dorosłych, w Izraelu to 50-55%.

Codziennie książki w Polsce czyta 3-5%, w Izraelu to 21%

30-40% Polaków z wyższym wykształceniem, w ogóle nie czyta książek.

W przypadku średniego to 50-60%, zawodowego to 65-75%, a podstawowego 75-85%.

Już nie będę wspominał o jakości czytanych książek.

W przypadku wykształcenia podstawowego, zawodowego, średniego czytelnictwo sprowadza się do jednej książki rocznie. W przypadku magistrów to od 3 do 7 książek rocznie.

Tylko 7% Polaków czyta 7 lub więcej książek rocznie.

W Izraelu w przypadku wykształcenia wyższego to 5-10 książek, średniego 2-5.

Jak widać jesteśmy narodem funkcjonalnych analfabetów. Statystyczny Polak nie ma żadnej większej wiedzy, świat w którym operuje to świat sloganów, komunałów i zasłyszanego przekazu. Nie czytając książek, nie posiadając wiedzy, próbuje się w otaczającym go świecie odnaleźć.

Świecie dynamicznym, wymagającym określenia się, świecie w którym jesteśmy przez władze i różnego rodzaju lobby bombardowani nieustannie zmanipulowanym przekazem.

I ta sytuacja jest jest dla niego prawdziwą otchłanią.

Powoduje, że największe przerażenie u statystycznego Polaka budzi konieczność samodzielnego myślenia, wyciągania wniosków, podejmowania własnych decyzji. Polacy boją się jak ognia złożonych decyzji, uwielbiają proste myślenie zero jedynkowe, czarny - biały, zły - dobry, lewica - skrajna prawica, dobra Ukraina - zła Rosja itd. A ponieważ nie mają realnej wiedzy mają słabość do oceny w kategoriach moralnych. Umyka im cała złożoność pędzącego świata.

Idąc dalej, ponieważ nie czytają mają ubogi zakres pojęć i słownictwa, a to rzutuje na miałkość intelektualną, i sorry tego nie poprawi czytanie kryminałów, romansideł i erotyków.

Tłumaczy to również zachowania i wybory polityczne Polaków. Ich trybalizm i niemal plemienne więzi, który wytwarzają. Wyjaśnia to również kompletny brak opinii publicznej w Polsce, zamiast której mamy quasi sekty polityczne.

Statystyczny Polak jest przerażony na myśl, że będzie musiał poznać różne punkty widzenia i samodzielnie podjąć decyzję. Dlatego woli poczekać, aż zostanie mu ona podana w TV, gdzie dowie się bez większego wysiłku co dzisiaj jest dobre a co złe, kogo ma dzisiaj kochać a kogo nienawidzieć, co dzisiaj jest zdrowe a co niezdrowe.

Statystyczny Polak kocha, gdy ktoś myśli za niego.